12. تمرکز بر امور مفید
12. تمرکز بر امور مفید
(راهکارهای حکیمانه برای مدیریت انرژی و زمان از منظر امام علی(ع))
الف) مبانی نظری اولویتبندی:
حکمت انتخاب
"اِنَّمَا الْعُمْرُ یَسِیرٌ" (حکمت 94)
عمر انسان به مثابه سرمایه محدود
لزوم هزینهکرد عمر در سودمندترین مسیرها
معیارهای تشخیص مفید بودن
میزان تقرب به خداوند
سودمندی برای جامعه
رشد شخصیتی فرد
تأمین معاش حلال
ب) مصادیق امور مفید:
فردی
عبادت با معرفت
کسب علم نافع
ورزش سلامتمحور
اجتماعی
خدمت به مردم
فعالیتهای عامالمنفعه
اصلاحگری مدنی
ج) موانع تمرکز مفید:
آفات درونی
پراکندگی فکری
تنبلی و سستی
عدم برنامهریزی
موانع بیرونی
فضای مجازی بیضابطه
ارتباطات وقتگیر
مشغلههای کاذب
د) روشهای مدیریت انرژی:
برنامهریزی روزانه
تقسیم زمان به سه بخش:
واجبات
مستحبات
استراحت
تعیین اولویتهای واضح
تکنیکهای تمرکز
تکوظیفهگرایی (نه چندوظیفهگرایی)
تعیین محدوده زمانی برای هر کار
حذف عوامل حواسپرتی
ه) آثار تمرکز بر امور مفید:
فردی
احساس رضایت درونی
پیشرفت همهجانبه
سلامت روانی
اجتماعی
افزایش بهرهوری عمومی
کاهش اتلاف منابع
رشد جامعه
نکته طلایی از حکمت 390:
"اَلْعَاقِلُ مَنْ حَاسَبَ نَفْسَهُ"
(خردمند کسی است که به حساب نفس خویش رسد)
تفاوت نگاه علوی با مدیریت زمان مدرن:
مکتب علویمدیریت زمان متداول
توجه به ابعاد مادی و معنویتمرکز بر اهداف مادی
اولویتبندی الهیاولویتدهی سودمحور
ترکیب عبادت و کارتفکیک مطلق کار و معنویت
راهکارهای کاربردی برای زندگی امروز:
در محیط کار
شروع کار با نام خدا
پرهیز از مشغولیات بیثمر
اختصاص زمان برای تفکر
در خانواده
برنامهریزی جمعی
کاهش زمان فضای مجازی
افزایش گفتوگوی مفید
در عبادت
کیفیتگرایی به جای کمیتگرایی
تدبر در اعمال
ترکیب عبادت و خدمت
نتیجهگیری تربیتی:
تمرکز بر امور مفید در مکتب علوی هنر زندگی حکیمانه است که:
نیازمند خودآگاهی مستمر
مستلزم برنامهریزی دقیق
همراه با مسئولیتپذیری
عامل تعالی فرد و جامعه
میباشد. این آموزه میتواند الگوی جامعی برای زندگی پربار در عصر حاضر ارائه دهد.