بله—این صفحه هم در ادامهٔ همان لحن، چنین بازنویسی می‌شود:

**بشارة:**

و از لطایفِ این مقام آن است که قرآنِ کریم، بر زبانِ خلق نازل شد تا با زبانِ ایشان سخن گوید و به اندازهٔ طاقتِ آنان فرود آید؛ نه از آن رو که ذاتِ کلامِ حق دگرگون گردد، بل از آن جهت که قلوبِ ضعیف، طاقتِ تجلّیِ بی‌واسطه ندارند. پس، رحمتِ الهی در لباسِ لفظ و عبارت جلوه کرد، تا جان‌ها را از غفلت بیدار سازد و به تذکّر و انابه دعوت کند.

و چون حق سبحانه قرآن را «هدایت» و «شفا» نامید، از آن روست که این کتاب، هم راه می‌نماید و هم درد می‌زداید؛ هم از ظلمتِ طبیعت بیرون می‌برد و هم به نورِ فطرت بازمی‌گرداند.

**کلمهٔ نوریه:**

کتابِ تدوینی، آینهٔ کتابِ تکوینی است؛ و هر چه در آن عالم به اجمال بود، در این عالم به تفصیل آمد، تا طالبِ حقیقت، از لفظ به معنا رسد، و از ظاهر به باطن راه برد.

اگر بخواهی، من **همهٔ این صفحات را یک‌دست و پیوسته** در یک نثرِ مسجّعِ نهایی نیز تنظیم می‌کنم.