انتقاد

### ۱. سَرکِلکِ سرخِ قضا بر صحیفهٔ نینوا

**(تطبیق با آیهٔ شریفه: «ن ۚ وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ»)**

***

«ن»؛ دایرهٔ پرگارِ هستی و لوحِ بی‌انتهایِ الست،

«قلم»؛ خامهٔ سرخِ تقدیر که در دستِ پیرِ میخانه نشست.

سوگند به آن نونِ مَستور و سرّ مکتومِ ولا،

که نگاشت خطّ آزادی را با جوهرِ خون در کربلا!

نه با مُرکّبِ شب، که با شَفَقِ جراحتِ حنجره،

شکافت سینهٔ تاریکِ تاریخ را از هر پنجره.

کِلکِ قضا چو به دستِ ثارالله روان گشت بر خاک،

رقمی زد بر صحیفهٔ خاک از حماسهٔ عشّاقِ پاک.

«مَا يَسْطُرُونَ»؛ شرحِ قطره‌قطرهٔ آن خونِ مطهّر است،

که هر سطرش گواه بر عروجِ سرخِ علی‌اکبر است.

لوحِ نینوا شد کتابِ بیداریِ اهلِ زمین و زمان،

قلمی که از رگِ بریده تراشید پیرِ جاودان.

تا ابد می‌درخشد این رقم بر طاقِ بلندِ فلک:

حسین است نگارندهٔ فتح با خونِ دل، بی‌شک!

***

*(در صورت تمایل، بند دوم: «عقلانیت سرخ در برابر طعنهٔ اهل دنیا / مَا أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ» تقدیم شود.)*