انتقاد

آیات ۲۳۱ تا ۲۳۵ سوره بقره، به یادآوریِ نعمتِ هدایت و حذر از کفرانِ آن می‌پردازند.

قرآن بارها تأکید می‌کند: «وَاذْکُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ»؛ نعمتِ خدا را بر خود یاد کنید. فراموشیِ نعمت، سرآغازِ سقوطِ انسان است. وقتی انسان، حقیقتِ «هدایت» و «ولایت» را به عنوان بزرگ‌ترین نعمت فراموش کند، به تاریکیِ عمیقی دچار می‌شود.

فاجعه‌یِ کربلا، ریشه در «فراموشیِ نعمت» داشت. کوفیان، نعمتِ حضورِ رسول و اهلِ‌بیت (ع) را فراموش کردند و به دنیایی ناپایدار دل بستند. آن‌ها حق را با باطل عوض کردند چون نگاهشان به «نعمت» نبود، بلکه به «مصلحت» بود. در مقابل، حسین (ع) با جانفشانیِ خود، به بشریت یادآوری کرد که نعمتِ ولایت، بالاترین سرمایه‌یِ هستی است که نباید به هیچ قیمتی از دست برود.

خلاصه کلام: بزرگ‌ترین انحرافات از فراموشیِ حقیقتِ نعمت (هدایت) آغاز می‌شود؛ پاسداشتِ ولایت، شکرِ این نعمتِ بزرگ است.

#سوره_بقره #نعمت #شکر #امام_حسین #کربلا #غفلت #ولایت #بلاگفا