سیرهٔ علوی-فاطمی؛ تجلیِ «عاشروهن بالمعروف»

در سیرهٔ درخشانِ حضرتِ علی (ع) و حضرتِ فاطمهٔ زهرا (س)، ما شاهدِ اوجِ پیاده‌سازیِ این «منشورِ کرامت» هستیم. زندگیِ آن دو بزرگوار، آینه‌ای تمام‌نما از «عشرتِ به معروف» بود. حضرتِ زهرا (س)، در اوجِ احترام و کرامت از سویِ امیرالمؤمنین (ع) قرار داشتند. آن حضرت، در مسائلِ خانوادگی، با علی (ع) مشورت می‌کردند و ایشان نیز، در کمالِ احترام، به رأی و نظرِ همسرِ گرامی‌شان ارج می‌نهادند.

علی (ع)، بارها در وصفِ فاطمه (س) فرمودند: «نِعمَ الزوجةُ امی». (چه نیکو همسری است مادرِ من). این تعبیر، نشان از احترامِ عمیق، عشقِ پاک، و سلوکِ مبتنی بر «معروف» دارد. در آن خانه، نه تنها حقوقِ زن رعایت می‌شد، بلکه شخصیتِ او، با تمامِ وجود، تکریم می‌گردید. این، همان «خیری است کثیر» که در دلِ سختی‌ها و ناهمواری‌هایِ احتمالیِ زندگی نهفته است؛ خیری که از سلوکِ بر پایهٔ «معروف» و درکِ متقابل، حاصل می‌آید.

نثرِ مسجّع: رسالتِ زن و منشورِ رفتار

«لا ترثوا النساء کرهاً» — زن، نه ارث، که «وجود» است؛ نه کالایی، که «انسانی». «لا تعضلوهن» — نه از ازدواج، که از «حقوقِ طبیعی»‌اش، منع نکنید. «عاشروهن بالمعروف» — با آنان، به نیکویی سلوک کنید؛ این، «منشورِ کرامت» است. اگر کراهت دارید، «خیری کثیر» در آن نهفته؛ شاید صبر، «پاداشِ بزرگ» آورد. سیرهٔ «علی و فاطمه» (ع)، «آینهٔ این معروف» بود؛ «نعم الزوجةُ» — چه نیکو همسری! احترام، عشق، مشورت؛ «تجلیِ کرامت».