انتقاد

ترجمه آیات ۷۰ تا ۷۳ سوره احزاب

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید! تقوای الهی پیشه کنید و سخن استوار (قول سدید) بگویید، تا خدا اعمال شما را اصلاح کند و گناهان شما را بیامرزد... ما امانت (تعهد و ولایت الهی) را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه کردیم، پس از پذیرش آن سر باز زدند و از آن هراسیدند، اما انسان آن را بر دوش کشید... تا خداوند منافقان و مشرکان را عذاب کند و توبه‌ی مؤمنان و مؤمنات را بپذیرد؛ و خداوند آمرزنده و مهربان است.»

نثرِ مُسجّع: قامتِ بلندِ امانت

ای سالکِ طریقِ حق، بدان که «قولِ سدید» و سخنِ استوار، تنها وسیله‌یِ پیوندِ جان با جانان است. در کربلا، آن‌جا که آسمان‌ها و زمین از بارِ امانتِ عشق لرزیدند، حسین (ع) قامتِ بلندِ خویش را برایِ حملِ این امانتِ سنگین، افراشت. او «قولِ سدید» را نه تنها با زبان، که با خونِ خویش در دشتِ نینوا امضا کرد. انسان، آن‌گاه که به مقامِ صدق می‌رسد، بارِ امانتِ ولایت را به سرمنزلِ مقصود می‌رساند. کربلا، تبلورِ توبه‌یِ ابدیِ تاریخ است؛ جایی که خداوند، بر مؤمنانِ ثابت‌قدم، رحمتِ خویش را تمام می‌کند و امانت‌دارانِ واقعی را به مقامِ قربِ خویش می‌خواند.

شعرِ آزاد: «بارِ امانت»

آسمان‌ها لرزیدند،

زمین،

از سنگینیِ این امانت،

به سجده افتاد.

اما او؛

حسین،

پیش آمد.

قولِ سدیدِ او،

شمشیرِ کلام نبود،

که رگ‌هایِ گلویش بود

که در میعادگاهِ عشق،

حقیقت را فریاد زد.

او امانت‌دارِ بزرگِ خدا بود؛

کسی که بارِ ولایت را،

تا واپسین قطره‌یِ خون،

به سرانجام رساند.

شعرِ مثنوی: «قولِ سدید»

قولِ سدید گوی، ای مؤمن به حق

تا شود جانت منوّر، در طبق

بارِ سنگینِ امانت بر نهاد

بر دوشِ انسانِ عاشق، در جهاد

در زمینِ کربلا، آن نورِ عین

حمل کرد این بارِ اعظم را، حسین (ع)

چون که بارِ حق، به منزل برده است

غصّه‌یِ امت، ز دل‌ها برده است

توبه و رحمت، ز حق نازل شود

هر که در این راه، کامل شود

الهی به حقِ امانت‌دارانِ راهت - التماس دعا