یوم‌الفصل و جداییِ حق از باطل
یوم‌الفصل و جداییِ حق از باطل: تحلیل عاشورایی آیات ۱۱ تا ۱۵ سوره روم
ترجمه‌یِ آیات ۱۱ تا ۱۵
خداوند آفرینش را آغاز می‌کند، سپس آن را باز می‌گرداند، سپس به سوی او بازگردانده می‌شوید (۱۱). و روزی که قیامت برپا شود، مجرمان در یأس و ناامیدی فرو می‌روند (۱۲). ... و روزی که قیامت برپا گردد، آن روز (مردم) از هم جدا می‌شوند (۱۴). اما کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام دادند، در باغی از بهشت شادمان خواهند بود (۱۵).
تطبیق و مقایسه‌یِ عاشورایی
| مفهومِ قرآنی در آیات ۱۱-۱۵ | تطبیق با نهضتِ عاشورا |
|---|---|
| یأسِ مجرمان: ناامیدیِ گناهکاران در روزِ جزا. | پس از عاشورا، یزیدیان که گمان می‌کردند با ریختنِ خونِ امام، پیروز شده‌اند، در یأسِ ابدی فرو رفتند و رسوایی‌شان جهانی شد. |
| روزِ جدایی (یوم‌الفصل): جدا شدنِ صفوفِ ایمان و کفر. | کربلا، عرصه‌یِ شفاف‌سازی بود؛ روزی که صفِ پیروانِ حسین(ع) از صفِ دنیاطلبان برایِ ابد جدا شد. |
| شادمانیِ مؤمنان: جایگاهِ صالحان در جوارِ رحمت. | شهدایِ کربلا که با ایمان و عملِ صالح پا به میدان نهادند، به شادمانیِ ابدی و قربِ الهی رسیدند. |
نثرِ مسجعِ عاشورایی
آیاتِ ۱۱ تا ۱۵ سوره روم، نویدِ روزی را می‌دهد که در آن، پرده‌ها کنار می‌رود و حقیقت عریان می‌گردد؛ روزی که «مجرمان» در نهایتِ خسران و «مؤمنان» در نهایتِ شادمانی‌اند. کربلا، نسخه‌ای کوچک از این رستاخیزِ بزرگ بود. آن‌گاه که دشمنانِ حسین(ع) دست به خونِ آل‌الله آلودند، در نگاهِ سطحیِ خود، کار را تمام‌شده می‌پنداشتند، اما بی‌خبر از آن بودند که در پیشگاهِ عدلِ الهی، خوار و سرگشته خواهند شد. در کربلا، صف‌بندی‌ها روشن گشت؛ نه راهی برایِ کتمان ماند و نه مجالی برایِ تردید. حسین(ع) و یارانش با عملِ صالحِ خویش، راهِ جنت را در میانه‌یِ آتشِ دوزخِ شام باز کردند و نشان دادند که شادمانیِ حقیقی، در گذشتن از جان برایِ جانان است.
شعرِ آزادِ عاشورایی
آیه می‌گوید:
«در آن روز، مردمان از هم جدا می‌شوند.»
کربلا،
همان روزِ جدایی بود.
یک سو،
صفِ ایمان بود و سرخ‌جامه،
سویِ دیگر،
صفِ گناه بود و تاریکی.
مجرمان،
در لحظه‌یِ شهادتِ حسین،
فریادِ یأس سر دادند؛
اگرچه در ظاهر می‌خندیدند!
خداوند در سوره روم،
سرنوشتِ ما را ترسیم کرد:
آنان که حق را پذیرفتند،
در باغِ شادمانی‌اند،
و آنان که حسین را تنها گذاشتند،
در یأسِ ابدیت،
گم شده‌اند.
مثنویِ عاشورایی
چو یومِ الحشر آید، حق عیان است
جداییِ گروهان در میان است
مجرمان در یأس و در سوز و گدازند
میانِ آتشِ کین، خود بسازند
حسین و یارانش در باغِ نورند
زِ بندِ جهل و ظلم و کینه دورند
به روزِ کربلا این فصل رخ داد
حسین از جان و دل، هستی برون داد
خداوندا! مرا در صف نشان ده
به عشقِ آن شهیدم آشیان ده
--- ادامه دارد... التماسِ دعا برایِ قرار گرفتن در صفِ حسینیان ---