انتقاد

حکمتِ بالغه‌یِ نینوا: تحلیل عاشورایی آیات ۱ تا ۵ سوره هود

ترجمه‌یِ آیات ۱ تا ۵

الف، لام، را؛ کتابی است که آیاتش استحکام یافته و سپس از نزدِ حکیمی آگاه، تشریح شده است (۱). که جز خدا را نپرستید؛ همانا من از سویِ او برایِ شما هشداردهنده و بشارت‌دهنده‌ام (۲). و اینکه از پروردگارتان آمرزش بطلبید، سپس به سویِ او بازگردید تا شما را تا زمانِ معینی به خوبی بهره‌مند سازد (۳). بازگشتِ همه شما به سویِ خداست و او بر هر چیزی تواناست (۴). آگاه باشید! آنان سینه‌هایِ خود را می‌پوشانند تا (اسرارِ خود را) از او پنهان کنند، اما بدانید آن‌گاه که لباس‌هایِ خود را (به سر) می‌کشند، خدا آنچه را پنهان و آشکار می‌سازند، می‌داند (۵).

تطبیق و مقایسه‌یِ عاشورایی

نثرِ مسجعِ عاشورایی

کلامِ حق، استوار است و آیاتش برپایه‌یِ حکمت؛ و حسین(ع) در دشتِ نینوا، آیاتی بود که به خونِ خویش تفسیر گشت. او آمد تا بانگِ توحید سر دهد و بگوید که سرسپردگی جز به درگاهِ حضرتِ دوست، خسرانی بیش نیست. در آن میانه، جماعتی بودند که در سینه، شعله‌یِ نفاق می‌پروردند و می‌پنداشتند که می‌توانند حقیقت را در پسِ پرده‌یِ تزویر پنهان کنند؛ غافل از آنکه آگاهِ مطلق، از نهانِ سینه‌ها و پیچِشِ لباس‌ها بر اندام، باخبر است. کربلا، محکِ صدق بود؛ آن‌جا که نفاقِ خفته در سینه‌ها، در مواجهه با خورشیدِ حقیقتِ حسینی، برملا شد و نقاب از چهره‌یِ کوردلان بر افتاد.

شعرِ آزادِ عاشورایی

کتابی هست،

که آیاتش،

خون‌نوشته‌هایِ کربلاست.

استوار،

همچون گام‌هایِ زینب(س)،

در کویِ عشق.

مردمانی بودند که کینه را،

در سینه پنهان کردند،

و عبا بر سر کشیدند،

تا نورِ خدا را نبینند.

اما مگر می‌شود،

خورشید را با دستِ نفاق پوشاند؟

حسین(ع) آیینه بود،

و آنان که در برابرش ایستادند،

سیاهیِ خویش را دیدند،

و برایِ همیشه،

در تاریخ،

رسوا گشتند.

مثنویِ عاشورایی

بخوان کتابِ حق ای جان، حکیم است

کلامش در همه عالم، کریم است

حسین آمد به دشتِ کربلایی

به یادِ حق، به راهِ روشنایی

مکن پنهان در این سینه، نفاقی

که حق داند، رهِ خیر و طلاقی

لباسِ تزویر از تن در بیاور

بشو در راهِ او، عاشق سراسر

رجوعِ ما به سویِ اوست، آگاه

مبادا که شوی، غافل از این راه