انتقاد

گواهیِ بر حق؛ حقیقتِ شفاعت در آینه‌یِ عاشورا

نثرِ مسجعِ عاشورایی (شاهدانِ حقیقت)

و کسانی که آنان جز خدا می‌خوانند، اختیارِ شفاعت ندارند؛ مگر آنان که به «حق» گواهی داده‌اند، در حالی که خود (به حقیقتِ آن) آگاه‌اند. حسین (ع) همان گواه است که در عرصه‌یِ کربلا، نه با زبان، که با خونِ خویش، بر حقانیتِ توحید گواهی داد. او شاهدِ عدلِ الهی در زمین است؛ شاهدی که آگاهانه جامِ شهادت را سر کشید تا پیوندِ میانِ خلق و خالق را در یگانگیِ محض، استوار سازد. یزیدیان، بت‌هایِ قدرت را پرستیدند و شفاعتِ پوشالیِ دنیا را طلب کردند، اما حسین (ع) به «حق» گواهی داد و در پیشگاهِ الهی، تنها اوست که شفیعِ بازگشتِ ارواحِ سرگردان به سویِ نور است.

شعرِ آزاد (گواهِ همیشه بیدار)

شاهدانِ حق،

در دشتِ نینوا،

فراموش نمی‌شوند.

آن‌ها،

تنها شاهدانِ یک حادثه نیستند؛

آن‌ها،

زبانِ گویایِ حقیقت‌اند،

در روزگاری که،

کلمات،

سنگینیِ خود را از دست داده‌اند.

حسین (ع)،

گواهیِ همیشه جاری است،

بر اینکه،

تنها راهِ نجات،

«آگاهی» است

و «حق».