انتقاد

آیهٔ ۲۷۶ ـ «يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبَا وَيُرْبِي الصَّدَقَاتِ ۗ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ»

ترجمه:

خداوند ربا را نابود و بی‌برکت می‌گرداند و صدقات را فزونی و برکت می‌بخشد؛ و خداوند هیچ ناسپاسِ گنهکاری را دوست نمی‌دارد.

آیهٔ ۲۷۷ ـ «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ»

ترجمه:

به راستی کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند و نماز را برپا داشتند و زکات پرداختند، پاداششان نزد پروردگارشان برای آنان محفوظ است؛ و نه بیمی بر آنان خواهد بود و نه اندوهگین می‌شوند.

آیهٔ ۲۷۸ ـ «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَذَرُوا مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ»

ترجمه:

ای کسانی که ایمان آورده‌اید! تقوای الهی پیشه کنید و اگر مؤمنید، آنچه را از ربا [در دست مردم] باقی مانده است رها سازید.

آیهٔ ۲۷۹ ـ «فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ ۖ وَإِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوسُ أَمْوَالِكُمْ لَا تَظْلِمُونَ وَلَا تُظْلَمُونَ»

ترجمه:

پس اگر چنین نکردید، بدانید که به جنگ با خدا و پیامبرش برخاسته‌اید؛ و اگر توبه کنید، سرمایه‌های شما از آنِ خودتان است، نه ستم می‌کنید و نه ستم می‌بینید.

آیهٔ ۲۸۰ ـ «وَإِنْ كَانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلَىٰ مَيْسَرَةٍ ۚ وَأَنْ تَصَدَّقُوا خَيْرٌ لَكُمْ ۖ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ»

ترجمه:

و اگر [بدهکار] تنگدست باشد، پس مهلتی تا زمان گشایش [به او دهید]؛ و اگر ببخشید برای شما بهتر است، اگر بدانید.

سوداگرانِ تاریکی

به طمعِ گندمِ ری آمده بودند؛

با خروارها حرص،

و کیسه‌هایی دوخته از سکوت و رشوه.

آنان گمان می‌بردند

خون را وزن می‌کنند

و در ترازوی ستم، سود می‌انبارند؛

اما خدا محو کرد

هر چه را با ربا و خیانت افراشتند.

اینجا،

در خاکِ تشنهٔ نینوا،

معاملهٔ دیگری برپا بود:

زکاتِ خون،

صدقهٔ سرخِ جان،

و نمازی که در بارشِ تیرها تکبیر گفت.

اصحابِ خورشید

نه ترسی از فردا داشتند،

نه اندوهی برای تن‌های چاک‌چاک؛

چرا که پاداشِ یقین،

در دست‌های پروردگار بود.

شما با خدا اعلامِ جنگ کردید،

ای تیراندازان به حنجرهٔ پاکی!

شمشیرهایتان

بر تنِ رسول فرود آمد،

و طبل‌هایتان

شیپورِ نبرد با آسمان بود.

امّا حسین،

ترازوی عدلِ مجسّم بود:

نه بر کسی ستم روا داشت،

نه زیرِ بارِ ستم رفت.

مهلت داد...

حتی به آن سپاهِ سنگدل،

تا مگر جانی بیدار شود؛

و حُرّ،

بدهکارِ گناهی بزرگ،

به آغوشِ بخشش آمد؛

و او تمامِ بدهی‌اش را

با لبخندی از جنسِ کوثر بخشید...

خدا برکَنَد ریشهٔ هر ربا    فزونی دهد بر سرِ صدق‌ها

رباخوارِ دنیا پیِ سود رفت    همه هستی‌اش در دلِ دود رفت

عمر سعد آمد به سودای ری    ندانست کین لقمه ناید به پی

تباهی شد آن ملک و بدنام ماند    به خوانِ ضلالت سرانجام ماند

ولی هر که در کربلا داد جان    نمازش درخشید در کهکشان

زکاتِ تن و خون به جانان سپرد    نترسید از تیغ و هرگز نمرد

نه اندوهِ فردا، نه بیمِ بلا    خدا بود و آرامشِ کربلا

به پیکار با حق برون تاختند    به روی نبی تیغ‌ها آختند

ستمگر به جنگِ خدا می‌رود    ندانسته در قعرِ چاهی فتد

حسین است آموزگارِ کمال    زدوده ز دل سایهٔ هر زوال

نه بیداد کرد و نه بیداد دید    به هیهات، طومارِ ذلّت درید

به دشمن اگر داد مهلت دمی    که شاید بیاید به راهِ همی

چو حُر آمد از تیرگی سوی نور    گذشت از گناهش به لطف و سرور

ببخشید و گفتا تو آزادی‌ات    مبارک بُوَد جلوهٔ شادی‌ات

همین است آیینِ پاکِ خدا    گذشت و مروّت به دشتِ بلا