«هان ای کوته‌نظرانِ مصلحت‌اندیش و ای تازیانه‌زنان بر زخمِ عاشقانِ حقیقت! بنگرید که چگونه چشمانِ سپیدگشته از فراق، روشن‌تر از دیدگانِ آلوده به نفاق، افق‌های دوردستِ فتح را می‌نگریست. پیرِ کنعان را به جنون و گمراهیِ دیرین متهم ساختند؛ چرا که فهمِ خردِ کاسبکاران از درکِ رازِ "روح‌الله" و پایانِ شبِ یلدا عاجز و قاصر بود! گفت: من اندوه و سوزِ سینه‌ام را به محضرِ سلطانِ بی‌همتا می‌برم و از پروردگار رازهایی می‌دانم که شما از آن در بی‌خبری و کوری غوطه‌ورید.

و آنگاه که کاروانِ گرسنگی بارِ دیگر در بارگاهِ مصر فرود آمد و گردن‌کشانِ مغرور، با زبانی لرزان طلبِ صدقه و بخشش نمودند، صاعقه‌ی حقیقت بر خرمنِ تکبرشان فرود آمد: "من یوسفم و این برادرِ من است؛ همانا خداوند بر ما منت نهاد که هر کس تقوا پیشه کند و شکیبایی ورزد، اجرِ نیکوکاران تباه نخواهد شد!" شگفتا از فروپاشیِ هیبتِ ستمگران در لحظه‌ی کشفِ حقیقت! آنان که پیراهنِ خونین را مستانه به نشانه‌ی نیستی آوردند، اینک پیراهنِ عطرآگینِ پیروزی را بر دوش می‌کشند تا چشمِ حقیقت‌بینِ پدر را بینا سازد. زبان‌های طعنه‌زن لال شد، نقاب‌های مصلحت درید، و سرکشانِ مغرور، دست‌به‌دامنِ بخشایشِ همان پدری شدند که سال‌ها او را در توهمِ خرفتی رها کرده بودند!»