حق‌تعالی مَثَلی از جنسِ جان و روانِ خودتان زد تا پرده از نفاقِ اندیشه‌تان بردارد: آیا هیچ‌یک از بندگان و فرودستانِ دست‌پرورده‌تان را در ثروت‌های بادآورده و رزقِ فراهم‌آمده شریک می‌سازید تا با شما در تصاحبِ اموال برابر باشند، و آیا همان‌گونه که از همتایانِ مقتدرِ خویش پروا دارید از آنان نیز بیمناکید؟ چگونه است که در ملکِ خویش هیچ رعیتی را به شراکت برنمی‌تابید، اما در ملکوتِ بی‌پایانِ آفرینش، برای خدای یگانه بتان و اربابان تراشیده‌اید؟! بلکه حقیقت آن است که ستمکاران بی‌هیچ ترازوی دانش و بینشی در پیِ خواهش‌های نفس و سودای سیادت شتافتند؛ و آن را که خداوند به سببِ جور و سرکشی‌اش در ظلمات رها سازد چه کسی هدایت تواند کرد، و چنین ظالمانی را هرگز یار و یاوری نخواهد بود. پس روی دل را یکپارچه و نستوه به آیینِ پیراسته‌ی حنیف دار، همان فطرتِ خدایی که مردمان را بر بنیانِ داد و پاکی بر آن آفرید؛ سرشتی که دستخوشِ زوال و دگرگونیِ ستمگران نگردد و این است دینِ استوار و راستین، گرچه توده‌های بی‌خبر بدان نادان باشند. روی به‌سوی او آرید، تقوای عدالت پیشه گیرید، قامت به نمازِ ضدتبعیض برافرازید، و از صفوفِ مشرکان و تفرقه‌افکنان بپرهیزید؛ همانان که وحدتِ توحیدیِ دین را قطعه‌قطعه ساختند و به دسته‌ها و احزابِ کینه‌توز فروکاستند، تا بدان‌جا که هر فرقه‌ای به اوهامِ مقطعی و انحصارطلبیِ خویش سرمستانه شادمان است!

مثلِ رسوایی‌تان در آینه پدیدار است:

شمایی که نانِ برده را می‌دزدید

و او را به حریمِ خزانه‌هایتان راه نمی‌دهید،

چگونه برای سلطانِ کائنات

شریکِ زور و سرمایه جعل می‌کنید؟

ستم، دانشی در کف ندارد؛

تنها شهوتِ بی‌پایانِ سلطه است

که از جهل تغذیه می‌کند.

و آن کو در چاهِ خودخواهی فروافتاد،

دستگیری نخواهد یافت.

روی آور به فطرتِ دست‌نخورده‌ی باران؛

به عهدِ نخستینِ خاک و آگاهی.

این دینِ استوار است:

شکستنِ قفس‌ها،

اقامه‌ی صلوةِ آزادی،

و دوری از بت‌خانه‌های تفرقه.

نگاه کن به آنان که حقیقت را تکه‌تکه کردند!

هر گروهی در برجِ عاجِ فرقه‌ی خویش

به پرچمی پوسیده مغرور است؛

همه شادمان از سهمِ کوچکِ دروغ،

و غافل از اقیانوسِ بی‌پایانِ عدالت!