ما آنان (قوم عاد) را در جاهایی تمکن بخشیده بودیم که شما را در آن تمکن نداده‌ایم؛ برایشان قدرتِ شنوایی، بینایی و قلبی که می‌اندیشید قرار داده بودیم، اما وقتی روزِ خشمِ خدا فرارسید، نه شنوایی‌شان، نه بینایی‌شان و نه خردشان هیچ‌کدام سودی به حالشان نداشت و دردی از آنان دوا نکرد؛ زیرا آنان همواره نشانه‌های روشنِ خدا را نادیده می‌گرفتند و همان چیزی که به سخره‌اش می‌گرفتند، محیطِ بر آنان گشت.

و ما شهرها و تمدن‌های پیرامونِ شما را درهم‌کوبیدیم و آیاتِ خود را گوناگون و چندباره نشان دادیم تا شاید از راهِ خطا بازگردند؛ اما چرا آن معبودانی که به جای خدا برای تقرب به او برگزیده بودند، یاری‌شان نکردند؟ بلکه آن بت‌ها و قدرت‌ها گم شدند و از میان رفتند، و این همان دروغ و بافته‌ای بود که برساخته بودند.

و هنگامی که گروهی از جنیان را به سوی تو گسیل داشتیم تا کلامِ وحی را بشنوند؛ چون در محضرِ تو حاضر شدند، به یکدیگر گفتند: «سکوت کنید و گوش فرا دهید!» و چون خواندنِ قرآن پایان یافت، شتابان به سوی قومِ خود بازگشتند تا هشدار دهند. گفتند: «ای قومِ ما! ما کتابی را شنیدیم که پس از موسی فرود آمده، مصدقِ کتبِ پیشین است و به سوی حقیقت و راهِ مستقیم هدایت می‌کند. ای قومِ ما! ندای دعوت‌گرِ خدا را اجابت کنید و به او ایمان آورید که او گناهانِ شما را می‌آمرزد و از عذابی دردناک پناهتان می‌دهد.»

هر کس دعوت‌گرِ خدا را اجابت نکند، هرگز نمی‌تواند در زمین بگریزد و از او بگریزد، و او را در برابرِ خدا هیچ یار و یاوری نخواهد بود؛ آنان در گمراهیِ آشکاری هستند. آیا آنان نمی‌دانند خدایی که آسمان‌ها و زمین را آفرید و در آفرینشِ آن‌ها فرسوده نگشت، قادر است مردگان را زنده کند؟! آری، او بر هر کاری تواناست.

روزی که کافران بر آتشِ دوزخ عرضه شوند (و به آنان گفته شود): «آیا این حق نیست؟» گویند: «چرا، به پروردگارمان سوگند!» خدا گوید: «پس به پاداشِ آن کفر و انکار، عذاب را بچشید.» پس ای پیامبر! همچنان که پیامبرانِ اولواالعزم و بااراده در برابر سختی‌ها پایداری کردند، تو نیز پایمردی کن و در عذابِ آنان شتاب مکن؛ آنان چنان روزی را که وعده داده شده‌اند خواهند دید، گویی تنها ساعتی از روز بیش نبوده است. این ابلاغی است رسا و کوبنده؛ پس آیا جز فاسقان و تبهکاران کسی نابود خواهد شد؟

تکنولوژیِ قدرت، به کارِ مرگ نمی‌آید؛

گوش‌هایی که صدای ضجه‌ی مظلوم را نشنیدند،

چشم‌هایی که غبارِ تبعیض را ندیدند،

و مغزهایی که جز به انباشت نمی‌اندیشیدند،

در لحظه‌یِ حقیقت، «کر» و «کور» بودند.

«مَا أَغْنَىٰ عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَا أَبْصَارُهُمْ»؛

این است فرجامِ الیگارشیِ کر و کور.

اما در سکوتِ صحرا،

در گیرودارِ نبردِ وحی و جاهلیت،

جن‌ها—آن نیروهای پنهان و حاشیه‌نشینِ هستی—

به سکوت فراخواندند:

«أَنصِتُوا»!

شنیدند کلامی را که رهایی‌بخش بود،

و آن را به قلبِ تاریکی بردند.

ای پیامبر! ای پرچمدارِ دادگری،

راهِ تو، راهِ آرامشِ در طوفان است.

نه شتابِ کودکانه برای انتقام،

نه یأسِ از شکستِ لحظه‌ای؛

«فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ»؛

صبرِ کوه، در برابرِ هجومِ بادِ هرزه‌گردِ جاهلیت.

تاریخ، به ناگزیر،

ساعتِ فروپاشیِ ستم را می‌نوازد،

و آن‌گاه که آن روز فرا رسد،

حیاتِ ظالمان در نظرشان،

تنها لحظه‌ای در بی‌کرانگیِ ابدیت خواهد بود.