آیا داستانِ میهمانانِ گرامی و ارجمندِ ابراهیم به تو رسیده است؟ آن‌گاه که بر او درآمدند و سلام گفتند؛ ابراهیم پاسخ داد: «سلام بر شما، خاندانی ناشناس و ناشناخته‌اید!». پس بی‌درنگ و نهان از چشمِ اغیار به سوی اهلِ خانه شتافت و گوساله‌ای فربه و بریان به میان آورد؛ مائده را پیشاروی آنان نهاد و با شفقت و ادب فرمود: «آیا میل نمی‌کنید و لقمه‌ای برنمی‌گیرید؟».



چون دید دست‌هایشان به طعام دراز نمی‌شود، در جانِ خود از آنان احساسِ بیم و هراسی نهان کرد؛ فرشتگان گفتند: «مترس و اندوه مدار!» و او را به فرزندی دانا و دانشمند نوید دادند. پس همسرش با فریاد و شیون پیش آمد، بر رخسارِ خود زد و با شگفتی گفت: «پیرزنی نازا و فرتوت را چه جای فرزندزایی است؟!». گفتند: «پروردگارت چنین فرموده است، و بی‌گمان او حکیمی دانا و کاردانی تواناست».



ابراهیم پرسید: «ای فرستادگانِ حق! پس مأموریتِ بزرگ و کارِ خطیرِ شما در این خاک چیست؟». گفتند: «ما به سوی قومی مجرم، تبهکار و فاسد فرستاده شده‌ایم تا سنگ‌هایی از گلِ سنگین و نشان‌دار را بر سرشان فروباریم؛ سنگ‌هایی که در پیشگاهِ پروردگارت برای سرکوبِ اسراف‌کاران و متجاوزان از مرزهای خلقت علامت‌گذاری شده است». پس مؤمنان و مستضعفانِ رنج‌دیده را از آن دیار بیرون بردیم، اما در آن سامان جز یک خانه از اهلِ تسلیم و ایمان نیافتیم! و در آن ویرانه‌ها، نشانه‌ای روشن برای آیندگانی که از عذابِ دردناک هراسانند بر جای نهادیم.



و در سرگذشتِ موسی نیز نشانه‌ای است، آن‌گاه که او را با برهانی روشن، مقتدر و آشکار به سوی فرعون گسیل داشتیم؛ اما فرعون با تمامِ ارکان، ارتش و جناحِ قدرتِ خود روی برتافت و با تکبر گفت: «او ساحری فریبکار یا دیوانه‌ای پریشان‌گوست!». پس ما او و لشکریانش را در چنگالِ قهر گرفتیم و همگی را به گردابِ دریا درافکندیم، در حالی که خود سرزنش‌کننده و ملامت‌بارِ سرنوشتِ خویش بود.



و در سرنوشتِ قومِ عاد نیز عبرتی است، آن‌گاه که بادِ عقیم و ویرانگر را بر آنان فرستادیم؛ بادی که بر هیچ چیزی نمی‌گذشت مگر آن‌که آن را چون استخوان‌های پوسیده و خاکسترِ فروریخته بر جای می‌نهاد. و در قومِ ثمود نیز درسی است آن‌گاه که به آنان گفته شد: تا مدتی کوتاه از زندگیِ مغرورانه‌ی خویش بهره برید؛ اما آنان از فرمانِ پروردگارشان سرکشی کردند، پس صاعقه‌ی مرگبار در حالی آنان را فروگرفت که با چشمِ خویش نظاره‌گرِ هلاکت بودند و نه توانِ ایستادگی داشتند و نه یاری‌کننده‌ای یافتند؛ و پیش از آنان، قومِ نوح را واژگون ساختیم، چرا که به راستی قومی فاسق، قانون‌شکن و ستم‌پیشه بودند.

ابراهیم سفره گسترد؛

گوساله‌ای فربه از رنجِ دسترنجِ خویش،

زیرا پیامبر، اهلِ انباشت نیست،

اهلِ گشودنِ درهاست بر روی غریبان.

اما میهمانان، حاملانِ طوفان بودند،

مأمورانِ مصادره‌ی تمدن‌های فاسد!



سنگ‌های نشاندار از آسمان می‌بارند،

نه بر توده‌های بی‌پناه،

بلکه بر سرفصلِ پرونده‌ی «مسرفین»؛

آنان که مرزهای زیستِ طبیعی و عدل را دریدند.

از آن همه عمارت‌های رفاه،

تنها یک خانه از اهلِ رهایی بر پای ماند؛

تنهاییِ حقیقت در شهرهای آلوده به تباهی!



و فرعون...

با تکیه بر ارکانِ قدرت و سپاهش،

موسی را ساحر خواند؛

زیرا نظام‌های مسلط،

هر فریادِ دادخواهی را جنون می‌نامند.

اما دریا، گورستانِ ارتشِ طغیان شد.



بادِ عقیم وزید،

صاعقه بر سرِ کاخ‌های ثمود فرود آمد؛

هیچ پایی برای فرار نماند،

هیچ یاری‌کننده‌ای از وال‌استریت‌های باستان برنخاست!

این است هندسه‌ی زوالِ تبارِ ستم.