نامه ۱۳ نهج البلاغه؛ نامه به دو نفر از اميران لشگر
«وَ قَدْ أَمَّرْتُ عَلَيْكُمَا وَ عَلَى مَنْ فِي حَیِّزِ كُمَا مَالِکَ بْنَ الْحَارِثِ الاَْشْتَرَ،»۱
مالک بن حارث اشتر را بر شما دو نفر و کسانی که تحت فرمان شما هستند فرمانروا کردم،
«فَاسْمَعَا لَهُ وَ أَطِیعَا،»۲
دستورش را بشنوید و از او اطاعت کنید،
«وَ اجْعَلاَهُ دِرْعاً وَ مِجَنّاً،»۳
و او را زره و سپر خویش قرار دهید،
«فَإِنَّهُ مِمَّنْ لاَ یُخَافُ وَهْنُهُ وَ لاَ سَقْطَتُهُ»۴
چرا که او از افرادی نیست که سستی نماید و به خطا و لغزش افتد
«وَ لاَ بُطْؤُهُ عَمَّا الاِْسْرَاعُ إِلَيْهِ أَحْزَمُ،»۵
و کندی کند جایی که شتاب دوراندیشانه تر اسـت،
«وَ لاَ إِسْرَاعُهُ إِلَى مَا الْبُطْءُ عَنْهُ أَمْثَلُ.»۶
و شتاب نماید جایی که کنـدی لازم تر است.
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم تیر ۱۴۰۴ ساعت 3:17 توسط علی رضا نقش نیلچی
|