۱. در آستانِ زراندوزی و طغیانِ ثروت (نثر مسجع)

قارون، مظهرِ تامِ سرمایه‌داریِ خودشیفته و تکاثرِ بی‌منطق است؛ کسی که از بطنِ امتِ موسی برخاست اما با تکیه بر انبوهِ گنجینه‌ها و کلیدهای سنگینِ خزانه‌اش، راهِ طغیان و استکبار پیش گرفت. اقتصادِ قارونی بر پایه‌ی «انباشتِ ثروتِ فردی»، «جداسازیِ سرمایه از مسئولیتِ اجتماعی» و «توهمِ مالکیتِ ذاتیِ دانش و ثروت» استوار است. او هنگامی که با پندِ مصلحان روبرو شد که «احسان کن چنان‌که خدا بر تو احسان کرده است»، با غرورِ کاذب فریاد برآورد که این ثروت را تنها با دانش و تدبیرِ خویش به دست آورده است («إِنَّمَا أُوتِیتُهُ عَلَى عِلْمٍ عِندِی»).

این‌گونه است که قرآن کریم، چهره‌ی عریانِ ثروتِ بدونِ معنویت را به تصویر می‌کشد؛ ثروتی که انسان را کر و کور می‌کند و سرانجام در چنگالِ قهرِ زمین گرفتار می‌سازد. زمین، که بسترِ آرامشِ انسان است، به فرمانِ الهی دهان می‌گشاید و قارون و کاخ و گنجش را یکجا می‌بلعد، تا تاریخ بداند که هیچ حصنی در برابرِ اراده‌ی قسط و عدالت، یارایِ ایستادگی ندارد.

۲. نوایِ گنجینه‌ها و فروپاشی (شعر آزاد)

۳. مثنویِ اقتصاد قارونی

۴. نتایج و دستاوردهای معرفتی (درس‌های اقتصاد قارونی)

• توهمِ خودبنیادیِ ثروت: نفی نگاهِ قارونی که ثروت را حاصلِ صرفِ دانش و هوشِ فردی می‌داند و نقشِ لطفِ الهی و مسئولیتِ اجتماعی را انکار می‌کند.
• آفتِ تکاثر و تجمل‌گرایی: تبیین جاذبه‌ی کاذبِ ثروتِ ظاهری در نگاهِ توده‌های کم‌ظرفیت و هشدار نسبت به فریفته‌شدن به مظاهرِ فریبنده‌ی دنیوی.
• مسئولیتِ اجتماعیِ ثروت: ضرورتِ انفاق و بهره‌گیری از دارایی در راستای ابتغای سرای آخرت و دستگیری از نیازمندان.
• فرجامِ حتمیِ طغیان: فروپاشی ناگهانیِ قدرت و سرمایه در اثر غضب الهی و عجزِ تمامِ حامیان در دفعِ عذاب.

۵. منابع و مآخذ

1. قرآن کریم، سوره مبارکه قصص، آیات ۷۶ الی ۸۲.
2. تفسیر المیزان، علامه طباطبایی (ره)، ذیل آیات مربوط به داستان قارون.
3. تفسیر نمونه، آیت‌الله مکارم شیرازی و همکاران، جلد ۱۵ و ۱۶.
4. اقتصاد در قرآن، پژوهشکده تحقیقات اسلامی.