نامه دهم نهج‌البلاغه (به زبان ساده)
این نامه خطاب به معاویه نوشته شده و لحنی قاطع و صریح دارد. امام علی (ع) در این نامه معاویه را به شدت نکوهش می‌کند و او را به سبب کارهایی که انجام داده، سرزنش می‌کند.
خلاصه و ترجمه ساده:
امام علی (ع) در این نامه، معاویه را گمراه و گمراه‌کننده معرفی می‌کند. ایشان یادآوری می‌کند که معاویه در ابتدا (قبل از اسلام آوردن) نیز دشمن پیامبر (ص) و اسلام بوده است.
امام به معاویه می‌گوید که کارهایی که او انجام می‌دهد (مانند ایجاد تفرقه و دشمنی)، در حقیقت ریاکاری است. او معاویه را متهم می‌کند که از دین فقط برای رسیدن به اهداف دنیوی و حکومتی خودش استفاده می‌کند.
امام علی (ع) تاکید می‌کند که معاویه در واقع یک فرد فاسد و گناهکار است و از او می‌خواهد که از این کارهایش دست بردارد. ایشان هشدار می‌دهد که اگر معاویه به راه اشتباه خود ادامه دهد، سرنوشت بدی در انتظارش خواهد بود.
در کل، این نامه یک اخطار جدی از سوی امام علی (ع) به معاویه است تا او را از کارهایش بازدارد و ماهیت واقعی او را افشا کند. امام در این نامه به معاویه می‌فهماند که او هیچ حقی برای ادعای خلافت یا رهبری مسلمانان ندارد و تنها به دنبال منافع شخصی خود است.